کردی این دیوانه را لرزان چو بید

تا که آن شعله زچشمت دوختی

کاخ قلبم را سراسر سوختی

ای پر از امواج دریای وجود

تکه قلبی می کند اینجا سجود

ای سراسر پاکی و آرامشم

غرق گشتم لیک در آسایشم

همچو برقی آتشی افروختی

عاشقی را تو به من آموختی

در خاطر من چه دلربا شد

تا ماه رخت نگاه کردم

دین و دل خود تباه کردم

امروز که با تو هم نشینم

 در حلقه عاشقان نگینم

در وفای عشق تو مشهور خوبانم هنوز

آی ای زندان یاد تو مرا محبوس خود

خوش بود حالم که با یوسف به زندانم هنوز

گوی چوگان تو بودم در هجوم ضربه ها

شکر می گویم که من تک گوی میدانم هنوز

حوض کوثر ساقی و پیمانه و خلد برین

دانه و دام طریق عشق تو دانم هنوز

ای عجب زین خانه خاکی و این سقف کبود

در جفای این دو من ناگفته ها دانم هنوز

خشک لبهایم شده از گفتن این جمله ها

همچنان امیدوار بوسه بارانم هنوز

ساحلم خشک و به دریا مانده تنها یک قدم

منتظر بر رحمت ساقی و یارانم هنوز

ز سر به در نمی رود وصال بس محال تو

هزار شاخه سبز شد به دشت چشمهای من

ولی به باغ یاد من بمانده تک نهال تو

شبم پرازستاره و دو ماه پرتو افکند

طلوع می کند دمی دو ابروی هلال تو

اگردلم بسوختی اگر لبم بدوختی

چه فرق می کند بگو غم کسی به حال تو

چوباز بوده ام ولی شکار ناز گشته ام

کجاست باز بی قفس شکوه آن دو بال تو

هزار ماه اگر مرا به قصد دل کمین زنند

مرا بس است شکر حق کمان و تیر خال تو

به دل مرا رسید دوش خموش باش ساحلا

رسد به صبر و خون دل زمان اتصال تو

    خیال خام عاشقی مرا رها نمی کند

   هجوم زخمها مرا شکسته در فضای دل

    خیال روی تو مرا دمی دوا نمی کند

هیچم! بگو چه بریزم به پای تو

باران فقط رفیق اشکهای من است

آندم که سر دهد این دل نوای تو

دریای دردهای مرا کو کرانه ای

انگار پای ثانیه هم سست می شود

تا می خورد به سر زلف تو شانه ای

با من بگو چگونه توانم زیاد برد

ای گل تو راکه فسون زمانه ای

گویند شاخه گلی نوزبوستان ستان

چون می توان ستان که زگلها یگانه ای

در دور عشق صورت پرگار گشته ام

زیرا که در این دایره بی شک میانه ای

با شوق کودکانه به هر سو نظر کنم

تا یابم از حکایت عشقت فسانه ای

ساحل نشسته به کنجی و موج می خورد

این شعر هم یاد تورا شد بهانه ای

مژده که جان را نفسی می رسد

صوت رهایی شنوم دم به دم

بت شکن از هر قفسی می رسد

گو به ستمدیده دوران دلم

مهدی فریاد رسی می رسد

حال گلستان بنگر کاین زمان

دشمن هر خارو خسی می رسد

ساحل از این حلقه مشو بی نصیب

ساغر و پیمانه بسی می رسد

آب بی پایان بده این سینه را

درد را بر آتش قلبم فشان

زخمه زن این زخم بس دیرینه را

چهره صد رنگ را در می نگر

بشکن این تصویر واین آیینه را

روضه رضوان بدادم هوش دار

دیودرقلبم نشاند این  کینه را

ساحلم میخانه وساقی بریز

جرعه ای از باده دوشینه را

فتنه انگیز جهان صورت دلخواه من است

گر به شطرنج فلک یکه سواریم چه باک

مهر ایجاد فلک خاک ره شاه من است

چونکه وا میکند از غنچه لبهایش مهر

بوسه چیدن زگلستان همه جاه من است

راه بیهوده گرفتندخلایق در پیش

تا به سر منزل معشوق همه راه من است