صبرم برفته از کف آرام جان من کو

ای باد شرطه برخیز در کام ما شکر ریز

با عطر گل درآمیز لیلا نشان من کو

بیگانه از درونم رخساره لاله گونم

سرگشته از جنونم صاحب قران من کو

در بوستان گرفته هر کس گلی در آغوش

من گل نمی شناسم آن بوستان من کو

ساحل چه می هراسی دنیا گرفته بازی

رو رو به عشقبازی صاحب زمان من کو

سر بر ندارم ای صنم از خاک کوی تو

من کیستم فسانه ی نابود شهر عشق

با این فسانه به بازی گرفتم آبروی تو

جانا نصیب من از خوان وصل تو

تنها نسیم صبح گشته که آورد بوی تو

خاموش می رود این جان زخاستگاه دل

وقت است که پر گشاید از این بام کهنه سوی تو

 _{دانم که در خیالت ماوا و جا ندارم}

_{دربوستان عشقت چون غنچه پا ندارم}

_{ازمن نشسته بهتر در سرسرای عشقت}

_{سوزم چو دانم ای گل نقش وفا ندارم}

_{سهم من از نگاهت گشته به گاه گاهی}

_{چون چاره سازم ای دل قصد جفا ندارم}

^{دامن کشان بی من مرو ای اختر شبهای من}

 ^{بی من مرو با من بمان ای شاخه زیبای من}

  ^{حالم پریشان می کنی تا ترک پیمان می کنی}

 ^{صد عید قربان می کنی ای کعبه ای بتهای من}

^{آتش به جانم می کشی روح و روانم می کشی}

^{افسانه و حوری وشی ای قبله ی تنهای من}

^{رویت مرا آیینه شد دریای دل بی کینه شد}

^{تا درد تو در خانه شد ای ساحل فردای من} 

نگاهم کن که میمیرم الهی الامان العفو

شدم بازیچه در دنیا نگاهم در تب قردا

ندارم جز تو در دنیا الهی الامان العفو

شب مهجوریم تا کی فراق و دوریم تا کی

غم و رنجوریم تا کی الهی الامان العفو

چو مرغ بی سر و پایم بجز درگاه تو نایم

رهایم کن که که شیدایم الهی الامان العفو

سرم سودای تو دارد دلم پروای تو دارد

لبم نجوای تو دارد الهی الامان العفو

به حق تاجدارانت انیسان سخندانت

تمام دوستدارانت الهی الامان العفو

به حق آن حسین تو که دارد شور و شین تو

ذبیح عالمین تو الهی الامان العفو

به حق آن علمدارت حسن شیر و سپهدارت

به حق زینب زارت الهی الامان العفو

به حق پهلوی زهرا به فرق غرقه مولا

به حق خون ثارالله الهی الامان العفو

به حق صاحب قرآن محمد شافع دوران

به حق نون الرحمن الهی الامان العفو

بگذر زمن که دلم مبتلای توست

منظور دل نگه جانفزای توست

جانا چنان زغمت کو به کو شدم

شاهم ولیک دل پر غم گدای توست

  ای آفتاب نگاهت قرار دل

  آسوده باش که اسیری فدای توست

خواب و خوراک گشته همیشه خیال و غم

تنها گواه بر این داستان  خدای توست

عمر بر غم رفته را پیدا کنم؟اما چه سود

برگهای این جوانی زود رنگ زرد شد

رنگهای موی را حاشا کنم؟اما چه سود

 بریدم از همه لیکن زیاد تو نبربدم

منم شکسته وفایی که آمدم به شکایت

شکسته ام سر عهد و نه جز وفای تو دیدم

سرم به زیر ولیکن دلم به مهر تو چون کوه

امید دارم از این در که ناامید ندیدم

از چشمه سار چشم او پر باده سازی جام را

زهد و ریا بفروش و دل در قلزم ساقی بزن

بی نام شو تا بعد از این پاینده داری نام را

در درس ساقی گوش شو مدهوش شو مدهوش شو

تا پخته سازی در طلب این طفل را این خام را

طاغو ت را در هم شکن  پروانه شو در انجمن

با باده ی تلخ محن شیرین بساز ایام را

گر رهرو دیری و گر زاهد به کوی و مسجدی

این خانه را ویرانه کن از نو بساز اسلام را

باد سرگاهی چو دوش این قصه را در گوش گفت

ساحل به دریا میرساند این قصه و پیغام را

ای دل قرار گیر که عاشقتر از همیشه ام

پندم ز راه و رهزن و ایمان مده که من

در این مسیر بی باک تر از شیر بیشه ام